Auteursarchief: JAAN!

Witnessing DharmaLife’s female entrepreneurs in action

In a two-day fieldtrip to Munger, Bihar, we visited six DharmaLife entrepreneurs (DLE’s). DLE’s are selected and trained by DharmaLife to become entrepreneurial changemakers in their society. Together with BVHA, SEWA Bharat and Restless Development awareness is created on menstrual hygiene. Women become aware of the necessity to take good care of themselves during menstruation and use hygienic products like sanitary pads. DLE’s sell the cause and the product through individual approach or ‘Tupperware-party’-like meetings, called Mahila meetings

Pinki Devi

Pinki

Sita

Sita

Suman

Suman

Seema

Seema

Meena

Meena

Punam

Punam

In rural Bihar, for a women working outside the house support of her family is important. Suman’s husband fully supports her and even convinces other men to do the same. He too believes in the cause of good menstrual hygiene ánd the empowerment of women. He is actively involved and it is showing.

Seema takes things up a notch. She has bought a small piece of land and built a shelter. She made this a dedicated place for women of her village and Meena’s village to meet. Seema and Meena work together. They assist each other in their meetings and with this learn and grow.

Because in rural Bihar money is always an issue, Seema uses a reverse approach in explaining why to use sanitary pads, even though it is more expensive than using your old sari:

“When becoming ill due to insufficient hygienic measures you need to attend to a doctor, several times. In the worst scenario you’ll need to go to hospital. What will this cost you? Then you need to buy medicine, what will this cost you? On a yearly basis, what does this cost compared to the costs of sanitary pads?” In short: ‘One rupee a day, keeps the doctor away.’

Overall we had a wonderful trip and were amazed what achievements have been made in such a short time. All women, trained only a month ago, have already created a dedicated customer group. Many thanks in this also go to Amit, Enterprise Leader of Munger. He has recruited the women, made them and their families feel comfortable with the idea and is coaching them with great dedication. Making periods normal!

Mahila meeting under the Aaamtree

Mahila meeting under the Aaamtree

Koffiekamer verbouwd

Er is al een wiskundeleraar aan tafel naast een dramalerares gesignaleerd, beiden keken verwilderd om zich heen.

Column van Gerwin van der Werf in Trouw, 12 november 2014

De koffiekamer is verbouwd, en niet zo’n beetje ook. Hij is twee keer zo groot geworden, je begrijpt niet hoe het kan. Tientallen bouwvakkers zijn er vier maanden mee bezig geweest. Een koffiekamer kan je het nu niet meer noemen, het lijkt meer op zo’n gestileerde koffietent op Schiphol waar hipsters met vederlichte laptopjes van hun frappuccino nippen. Alles is wit, grijs en rood, poepsjiek, de wanden zijn met bamboepanelen bekleed. Het plafond is zo hoog dat ieder formaat ego erin past. Centraal in de ruimte staat de aloude koffiemachine. Dit is het enige dat niet verbeterd is – de koffie is nog steeds vies.

Maar niet geklaagd, het is zo allemachtig mooi geworden dat heel veel leerlingen boos waren. Jaloers op onze bamboewandjes. Sommigen kwamen bij mij klagen. Waarom werd dat geld niet besteed aan computers, iPads, of een pooltafel? Het woord ‘verspilling’ viel. In zo’n geval hanteer ik altijd de tegenaanval. Ik zei dat ze niet zo zielig moesten doen, ik verdiende het volledig, dit paradijsje op aarde, want ik werkte op één enkele dag drie keer harder dan zij in een week. ‘Bovendien,’ sloot ik af, ‘moet ík hier nog dertig jaar doorbrengen.’ Zo, dat hakte er flink in. Sindsdien spreken deze leerlingen niet meer van ‘de lerarenkamer’ maar van ‘het pauperparadijs’.

De rector loopt overigens al weken te glimmen van trots, alsof hij de hele tent met zijn eigen handen gebouwd heeft, of nee, als de rijke oom die alles voor ons heeft betaald. Hij loopt ook onafgebroken rondjes door de ruimte om stoelen recht te zetten, kussens op te kloppen, en te kijken of het mooie hoge plafond nog nergens lekt. De eerste dagen wenkte iedereen hem om een bestelling door te geven – ‘ober, twee witte wijn en een mandje brood met olijven graag’. Omdat dit niet lang leuk bleef noemt men hem nu de ‘hoofdconciërge’, en als er iets kapot is, of als iemand geknoeid heeft met koffie, dan wordt hij er fluks bij geroepen.

Wat ook grappig is, en bijzonder verfrissend, is dat niemand meer weet waar hij moet zitten. De vaste tafelindeling is grondig door elkaar geschud. Er is al een wiskundeleraar aan tafel naast een dramalerares gesignaleerd, beiden keken verwilderd om zich heen. De grootste problemen manifesteren zich rond de nieuwe doorzitbank. De gymleraren dachten die wel even in beslag te nemen, maar een spijkerharde posse van docenten van de internationale school biedt dapper weerstand.

Er is één probleem waar zelfs de rector niets aan kan doen: die verrekte bel, die gaat gewoon nog steeds na een krap halfuurtje pauze, en dan moeten we weer naar onze muffe lokalen. Aldaar staren wij wezenloos naar het bladderende pleisterwerk en dromen van ons pauperparadijs.

#menstruationmatters

Today, May 28th 2014, is the first global Menstrual Hygiene Day.

Growing up in the Netherlands, menstruation is not so much of a taboo. We even joke about it. When a woman is being cranky, we go ahead and say: ‘Oh dear, it must be that time of the month again..’.

For me personally, it’s no more than one day of self pity, not being able to even sit straight. Furthermore I go ahead as normal, only being aware to ‘change’ every three to four hours to make sure my pants don’t turn red.

In some countries it’s a whole different story.

For Women on Wings I work in the rural areas of India. Apart from the taboo, menstrual products are hard to come by. This results in girls missing out on school (with a the risk of dropping out) and women not working for up to a week each month. Next to this, knowledge on dealing with menstruation in a hygienic way is lacking. Rags, ashes and mud are used to cope with the bleeding. You can imagine the infections this causes.

With local partners, we aim to produce and sell bio based sanitary pads in the rural areas. Combined with creating awareness this will help women and girls in daily life. Comfortable protection doesn’t take away the physical inconvenience of back pains and headaches, but it will help feeling secure and stay healthy. In the long run, it helps women and girls reach their full potential.

We need to break the taboo, let girls and women all over the world celebrate being a women and make sure every woman has access to the proper sanitary products!

More info on the programs by Women on Wings or Menstrual Hygiene Day:

mestruation matters

Menstruation Matters

production team

Unstructured structure

I want to become a docter

On a quest to ‘Making periods normal’

playfulness and humor in business

Every time I visit India, I am impressed by the colors and uplifting spirits of the people. Struggling to get by every day, with a smile on their face.

And how similar we are despite all our differences. In a meeting with women, attending a course on menstrual hygiene, I was curious to hear from these women. They were more interested in hearing me speak, because – I think – it sounded funny. I am not sure if they understood any English, but they cracked up as soon as I opened my mouth. And we think Indians speak in a funny way…

It’s funny when the Dutch girl talks…

My guess is that humor is the best way to bridge our differences. I also experienced that in Maharashtra with Aakar and SSP. We had some tough discussions about our pilot, how to solve our problems and what would be the best way forward. The debate at some points inspired great passion, but would always end with a laugh and a pat on the back.

What a treat to work with different cultures!

Want to read more?

production team

Unstructured structure

I want to become a docter

On a quest to ‘Making periods normal’

  

wil je dansen?

Vroeg in de ochtend, toen de eekhoorn nog in bed lag, werd er op zijn deur geklopt.
‘Wie is daar?’ vroeg hij.
‘Ik ben het,’ zei een stem. ‘De olifant.’
‘Kom je op bezoek?’ vroeg de eekhoorn.
Even was het stil. Toen vroeg de olifant: ‘Wil je dansen?’
‘Dansen?’ vroeg de eekhoorn. ‘Nu?’
‘Is dat raar?’ vroeg de olifant.
‘Nou… raar…’ zei de eekhoorn. ‘Het is nog heel vroeg.’
‘Dus je wilt het niet?’ vroeg de olifant.
De eekhoorn dacht even na en vroeg: ‘Waar wil je dansen?’
‘Bij voorbeeld hier, voor je deur,’ zei de olifant.
‘Maar daar is helemaal geen plaats!’
‘Dan dansen we niet te ver uit elkaar,’ zei de olifant.
‘Dan vallen we zeker naar beneden.’
‘O,’ zei de olifant. ‘Dus je wilt niet dansen.’
De eekhoorn stapte uit zijn bed.
Even later legde hij zijn ene arm op de schouder van de olifant en sloeg zijn andere arm om zijn middel. De olifant zei dat hij tot drie zou tellen, schraapte zijn keel en telde tot drie. Toen maakten zij één danspas, verstapten zich en vielen naar beneden.
Versuft laten zij naast elkaar in het natte gras onder de beuk.
‘Vond je het een slecht idee, eekhoorn?’ vroeg de olifant.
‘Nee hoor,’ zei de eekhoorn. Hij wreef over de buil op zijn hoofd en dacht aan die ene pas die echt een hele mooie danspas was geweest.

Deze fabel van Toon Tellegen uit ‘Misschien wisten zij alles’ (2005) is mij vanmiddag voorgelezen door Amanda Bosman. Zomaar, spontaan in haar winkel (www.hierwordjeblijvan.nl). Omdat we het roerend eens zijn dat we wel wat meer speelsheid kunnen gebruiken.

 

een voetbaltafel op kantoor? ja slim!

Prof. dr. Erik Scherder legt in zijn college haarfijn uit hoe belangrijk beweging is voor de werking van ons geheugen. De meeste mensen weten wel dat ’30 minuten per dag matig intensief bewegen’ belangrijk is. Maar weet je ook waarvoor? Het is dus belangrijk voor het brein, niet alleen voor je gewicht en lichamelijke fitheid.

Wil je dus dat er op je werkvloer goed gebruik wordt gemaakt van dat geheugen, dan is het slim om iets neer te zetten waar mensen een half uurtje matig intensief bezig kunnen zijn. Bijvoorbeeld een voetbaltafel. Laat een competitie starten en stimuleer minimaal een maal daags een potje. Dat half uurtje is in no time gecompenseerd omdat de breinen effectiever functioneren en voor je het weet heb je ook een sfeer gecreëerd waarin ze naast het potje tafelvoetbal het vuur uit hun sloffen lopen omdat ze bij het leukste bedrijf van Nederland werken. Iedereen blij!

#ambitie2020

Vandaag, donderdag 30 januari, sta ik samen met Rik op de nieuwjaarsreceptie van MVO Nederland op het Plein der Ambitie. Rik is meubelmaker. Zijn bedrijf heet Herso, zijn motto is MADE/LOOSBROEK. In Loosbroek heeft Rik een enorme werkplaats. Ik krijg daar zo’n lekker ‘Grolsch Kornuit -gevoel': een ruige plek waar stoere mannen een mooi product maken.
En een mooi product is het. Van rest- en afvalhout maakt Rik prachtige tafels.
Vandaag staan we hier samen. We delen namelijk een #ambitie2020: een wereld zonder uitval en zonder afval.

Roaring Twenties, it’s time to shake things up a bit

Als we het verschil willen maken zullen we écht de paradigma’s van vandaag los moeten laten. Rik doet dat al door afval als grondstof te gebruiken. Een ander prachtig voorbeeld is Fair Phone. Zij hebben voorafgaand aan productie, zonder zeker te weten dat het zou lukken, hun smartphones al verkocht, 25.000 stuks! Zo konden zij zonder bemoeienis van buitenaf (lees: investeerder) hun droom verwezenlijken: een smartphone maken die door de hele keten eerlijk is.  

Als dit met een telefoon kan, kan het met andere producten ook. Fair Phone is er nog niet, maar ze hebben wel de eerste stappen gezet. Om in 2020 trots terug te kunnen kijken op vandaag, stel ik me ten doel om gebruikers van kantoor- en leeromgevingen ook deze stappen te laten zetten. Bewust zijn van wat je doet en wilt doen, weten wat je daarvoor nodig hebt en kiezen voor eerlijke kwaliteitsproducten (al dan niet met sporen van ervaring).

éénmaal het nieuwe werken alstublieft

Vandaag staat in het FD een opiniestuk over Het Nieuwe Werken, ingezonden door twee architecten. Ook wel eens verhelderend om een kritische noot uit deze hoek te lezen. Fokkema en Atsma benoemen dat de discussie rond HNW steeds meer vanuit karikaturen wordt gevoerd. Ik ben het eens met de misverstanden die zij benoemen en de opmerking dat er niet één HNW bestaat. Het is ook geen kwestie van leuke stoeltjes en tafeltjes en ‘oh, wat zijn we hip’. Mooi om uit de mond van architecten te horen dat het gaat om werkprocessen en cultuur boven het vormgeven van een werkomgeving. FD 130611 HNW verwordt tot karikatuur

De werkomgeving staat in dienst van de doelstelling die je als organisatie hebt. Je zult als organisatie dus eerst helder moeten hebben waar je voor staat, wie je bent, wat je waarden en doelen zijn. Dit is mede bepalend voor de typen mensen waarmee je wilt samenwerken (en die met jou willen samenwerken) en de manier waarop je dit doet. Kun je het beste autonoom groeien in  een hiërarchische structuur of kies je voor netwerkverbanden? Hoe wil men met elkaar omgaan? Voeren mensen taken uit of wordt van hen ondernemerschap en verantwoordelijkheid verwacht? Wat betekent dit voor het leiderschap? Vragen waar niet een enkel antwoord op bestaat. De identiteit van je organisatie ligt hierin besloten. De mogelijkheden zijn legio en moeten passen bij die eerste essentiële (of misschien wel existentiële) vraag: ‘Waartoe zijt gij op aard?’.

Wil je als organisatie echt anders functioneren, dan ben je er niet met een nieuw interieur en een cursusje gedrag. Je moet het lef hebben kritisch naar jezelf, je organisatie en haar doelstelling te kijken. Zijn de keuzes die je maakt en beslissingen die je neemt in lijn met elkaar? Pas als je het totaal onder de loep neemt, kun je echt effectiever zijn.

 

waarom zou je elkaar ontmoeten?

Momenteel vinden nogal wat discussies plaats of Het Nieuwe Werken (HNW) een hype is of gemeengoed. Ik denk dat vooral de term en de definities die we eraan hangen voor deze discussie zorgen. Zo kwam ik een discussie tegen waarin de vraag werd gesteld of HNW op zijn retour is omdat we behoefte hebben aan sociaal contact.

Een mens is van nature een sociaal dier en ja, er is dus behoefte aan sociaal contact. Voor starters op de arbeidsmarkt is het bijvoorbeeld van belang dat zij vanuit contact met ervaren collega’s kunnen leren. Ervaren medewerkers delen graag hun visie en hebben baat bij een kritische frisse blik. Het lijkt dat voor HNW de definitie wordt gehanteerd dat je elkaar niet meer fysiek treft. En daar zit wat mij betreft de angel en de reden dat ik moeite heb om de term HNW nog te gebruiken.

We hebben meer mogelijkheden dan ooit te voren om met elkaar in contact te staan en waar en wanneer dan ook ons werk uit te  voeren. Ik heb het hier dan voornamelijk over ‘kenniswerk’, omdat het voor bijvoorbeeld de mannen en vrouwen die ons wegennet ’s nachts repareren toch nog vrij lastig is dit vanuit de lunchroom om de hoek te regelen… (alsof je daar trouwens geen kennis voor nodig hebt, maar goed, laat ik niet op alle slakken zout leggen). Het is zaak dat we slim gebruik maken van alle mogelijkheden die de techniek ons biedt, maar techniek kan niet het doel op zich zijn. Net als huisvesting is het een middel. Iets dat je ondersteunt in het bereiken van je doel.

Als organisatie moet je allereerst goed weten waar je naar toe wilt, wat je bestaansrecht geeft. Je medewerkers of je netwerk moet hiervan ook doordrongen zijn. Wat is hun bijdrage aan het grote geheel? Wat is hun rol en waar ligt hun verantwoordelijkheid? En hoe gaan we dit dan met technische, virtuele en fysieke middelen ondersteunen. En dat betekent dus ook ontmoeting faciliteren. Hoe, waar en wanneer is een afgeleide van het ‘waarom’ en dit kan per organisatie(onderdeel) verschillen.

Het zou zomaar kunnen dat er organisaties zijn die voldoende hebben aan een stamkroeg om iedere week informeel bij te praten en voeling te houden met elkaar en de organisatie. Voor andere partijen kan het van belang zijn dat mensen elkaar regelmatig treffen op een vaste plek. Er bestaat niet één waarheid. Laten we daarom eerst kijken waarom we iets willen, dan wat dit betekent en vervolgens vormgeven hoe we dit gaan bereiken. Wie weet wat voor verrassende uitkomsten dit brengt.

Als je weet waarom, weet je ook hoe je elkaar het beste kunt ontmoeten.