Categorie archief: ambitie

Witnessing DharmaLife’s female entrepreneurs in action

In a two-day fieldtrip to Munger, Bihar, we visited six DharmaLife entrepreneurs (DLE’s). DLE’s are selected and trained by DharmaLife to become entrepreneurial changemakers in their society. Together with BVHA, SEWA Bharat and Restless Development awareness is created on menstrual hygiene. Women become aware of the necessity to take good care of themselves during menstruation and use hygienic products like sanitary pads. DLE’s sell the cause and the product through individual approach or ‘Tupperware-party’-like meetings, called Mahila meetings

Pinki Devi

Pinki

Sita

Sita

Suman

Suman

Seema

Seema

Meena

Meena

Punam

Punam

In rural Bihar, for a women working outside the house support of her family is important. Suman’s husband fully supports her and even convinces other men to do the same. He too believes in the cause of good menstrual hygiene ánd the empowerment of women. He is actively involved and it is showing.

Seema takes things up a notch. She has bought a small piece of land and built a shelter. She made this a dedicated place for women of her village and Meena’s village to meet. Seema and Meena work together. They assist each other in their meetings and with this learn and grow.

Because in rural Bihar money is always an issue, Seema uses a reverse approach in explaining why to use sanitary pads, even though it is more expensive than using your old sari:

“When becoming ill due to insufficient hygienic measures you need to attend to a doctor, several times. In the worst scenario you’ll need to go to hospital. What will this cost you? Then you need to buy medicine, what will this cost you? On a yearly basis, what does this cost compared to the costs of sanitary pads?” In short: ‘One rupee a day, keeps the doctor away.’

Overall we had a wonderful trip and were amazed what achievements have been made in such a short time. All women, trained only a month ago, have already created a dedicated customer group. Many thanks in this also go to Amit, Enterprise Leader of Munger. He has recruited the women, made them and their families feel comfortable with the idea and is coaching them with great dedication. Making periods normal!

Mahila meeting under the Aaamtree

Mahila meeting under the Aaamtree

#menstruationmatters

Today, May 28th 2014, is the first global Menstrual Hygiene Day.

Growing up in the Netherlands, menstruation is not so much of a taboo. We even joke about it. When a woman is being cranky, we go ahead and say: ‘Oh dear, it must be that time of the month again..’.

For me personally, it’s no more than one day of self pity, not being able to even sit straight. Furthermore I go ahead as normal, only being aware to ‘change’ every three to four hours to make sure my pants don’t turn red.

In some countries it’s a whole different story.

For Women on Wings I work in the rural areas of India. Apart from the taboo, menstrual products are hard to come by. This results in girls missing out on school (with a the risk of dropping out) and women not working for up to a week each month. Next to this, knowledge on dealing with menstruation in a hygienic way is lacking. Rags, ashes and mud are used to cope with the bleeding. You can imagine the infections this causes.

With local partners, we aim to produce and sell bio based sanitary pads in the rural areas. Combined with creating awareness this will help women and girls in daily life. Comfortable protection doesn’t take away the physical inconvenience of back pains and headaches, but it will help feeling secure and stay healthy. In the long run, it helps women and girls reach their full potential.

We need to break the taboo, let girls and women all over the world celebrate being a women and make sure every woman has access to the proper sanitary products!

More info on the programs by Women on Wings or Menstrual Hygiene Day:

mestruation matters

Menstruation Matters

production team

Unstructured structure

I want to become a docter

On a quest to ‘Making periods normal’

playfulness and humor in business

Every time I visit India, I am impressed by the colors and uplifting spirits of the people. Struggling to get by every day, with a smile on their face.

And how similar we are despite all our differences. In a meeting with women, attending a course on menstrual hygiene, I was curious to hear from these women. They were more interested in hearing me speak, because – I think – it sounded funny. I am not sure if they understood any English, but they cracked up as soon as I opened my mouth. And we think Indians speak in a funny way…

It’s funny when the Dutch girl talks…

My guess is that humor is the best way to bridge our differences. I also experienced that in Maharashtra with Aakar and SSP. We had some tough discussions about our pilot, how to solve our problems and what would be the best way forward. The debate at some points inspired great passion, but would always end with a laugh and a pat on the back.

What a treat to work with different cultures!

Want to read more?

production team

Unstructured structure

I want to become a docter

On a quest to ‘Making periods normal’

  

wil je dansen?

Vroeg in de ochtend, toen de eekhoorn nog in bed lag, werd er op zijn deur geklopt.
‘Wie is daar?’ vroeg hij.
‘Ik ben het,’ zei een stem. ‘De olifant.’
‘Kom je op bezoek?’ vroeg de eekhoorn.
Even was het stil. Toen vroeg de olifant: ‘Wil je dansen?’
‘Dansen?’ vroeg de eekhoorn. ‘Nu?’
‘Is dat raar?’ vroeg de olifant.
‘Nou… raar…’ zei de eekhoorn. ‘Het is nog heel vroeg.’
‘Dus je wilt het niet?’ vroeg de olifant.
De eekhoorn dacht even na en vroeg: ‘Waar wil je dansen?’
‘Bij voorbeeld hier, voor je deur,’ zei de olifant.
‘Maar daar is helemaal geen plaats!’
‘Dan dansen we niet te ver uit elkaar,’ zei de olifant.
‘Dan vallen we zeker naar beneden.’
‘O,’ zei de olifant. ‘Dus je wilt niet dansen.’
De eekhoorn stapte uit zijn bed.
Even later legde hij zijn ene arm op de schouder van de olifant en sloeg zijn andere arm om zijn middel. De olifant zei dat hij tot drie zou tellen, schraapte zijn keel en telde tot drie. Toen maakten zij één danspas, verstapten zich en vielen naar beneden.
Versuft laten zij naast elkaar in het natte gras onder de beuk.
‘Vond je het een slecht idee, eekhoorn?’ vroeg de olifant.
‘Nee hoor,’ zei de eekhoorn. Hij wreef over de buil op zijn hoofd en dacht aan die ene pas die echt een hele mooie danspas was geweest.

Deze fabel van Toon Tellegen uit ‘Misschien wisten zij alles’ (2005) is mij vanmiddag voorgelezen door Amanda Bosman. Zomaar, spontaan in haar winkel (www.hierwordjeblijvan.nl). Omdat we het roerend eens zijn dat we wel wat meer speelsheid kunnen gebruiken.

 

#ambitie2020

Vandaag, donderdag 30 januari, sta ik samen met Rik op de nieuwjaarsreceptie van MVO Nederland op het Plein der Ambitie. Rik is meubelmaker. Zijn bedrijf heet Herso, zijn motto is MADE/LOOSBROEK. In Loosbroek heeft Rik een enorme werkplaats. Ik krijg daar zo’n lekker ‘Grolsch Kornuit -gevoel': een ruige plek waar stoere mannen een mooi product maken.
En een mooi product is het. Van rest- en afvalhout maakt Rik prachtige tafels.
Vandaag staan we hier samen. We delen namelijk een #ambitie2020: een wereld zonder uitval en zonder afval.

Roaring Twenties, it’s time to shake things up a bit

Als we het verschil willen maken zullen we écht de paradigma’s van vandaag los moeten laten. Rik doet dat al door afval als grondstof te gebruiken. Een ander prachtig voorbeeld is Fair Phone. Zij hebben voorafgaand aan productie, zonder zeker te weten dat het zou lukken, hun smartphones al verkocht, 25.000 stuks! Zo konden zij zonder bemoeienis van buitenaf (lees: investeerder) hun droom verwezenlijken: een smartphone maken die door de hele keten eerlijk is.  

Als dit met een telefoon kan, kan het met andere producten ook. Fair Phone is er nog niet, maar ze hebben wel de eerste stappen gezet. Om in 2020 trots terug te kunnen kijken op vandaag, stel ik me ten doel om gebruikers van kantoor- en leeromgevingen ook deze stappen te laten zetten. Bewust zijn van wat je doet en wilt doen, weten wat je daarvoor nodig hebt en kiezen voor eerlijke kwaliteitsproducten (al dan niet met sporen van ervaring).

éénmaal het nieuwe werken alstublieft

Vandaag staat in het FD een opiniestuk over Het Nieuwe Werken, ingezonden door twee architecten. Ook wel eens verhelderend om een kritische noot uit deze hoek te lezen. Fokkema en Atsma benoemen dat de discussie rond HNW steeds meer vanuit karikaturen wordt gevoerd. Ik ben het eens met de misverstanden die zij benoemen en de opmerking dat er niet één HNW bestaat. Het is ook geen kwestie van leuke stoeltjes en tafeltjes en ‘oh, wat zijn we hip’. Mooi om uit de mond van architecten te horen dat het gaat om werkprocessen en cultuur boven het vormgeven van een werkomgeving. FD 130611 HNW verwordt tot karikatuur

De werkomgeving staat in dienst van de doelstelling die je als organisatie hebt. Je zult als organisatie dus eerst helder moeten hebben waar je voor staat, wie je bent, wat je waarden en doelen zijn. Dit is mede bepalend voor de typen mensen waarmee je wilt samenwerken (en die met jou willen samenwerken) en de manier waarop je dit doet. Kun je het beste autonoom groeien in  een hiërarchische structuur of kies je voor netwerkverbanden? Hoe wil men met elkaar omgaan? Voeren mensen taken uit of wordt van hen ondernemerschap en verantwoordelijkheid verwacht? Wat betekent dit voor het leiderschap? Vragen waar niet een enkel antwoord op bestaat. De identiteit van je organisatie ligt hierin besloten. De mogelijkheden zijn legio en moeten passen bij die eerste essentiële (of misschien wel existentiële) vraag: ‘Waartoe zijt gij op aard?’.

Wil je als organisatie echt anders functioneren, dan ben je er niet met een nieuw interieur en een cursusje gedrag. Je moet het lef hebben kritisch naar jezelf, je organisatie en haar doelstelling te kijken. Zijn de keuzes die je maakt en beslissingen die je neemt in lijn met elkaar? Pas als je het totaal onder de loep neemt, kun je echt effectiever zijn.

 

talent

nieuwjaarsgroet 2012

©joah.nl

De komende jaren werken we voor het eerst in de geschiedenis met vier generaties samen binnen organisaties (FD 24-09-2011). Daarnaast maken de Yeppies in hoog tempo een steeds groter deel uit van de kenniswerkers in Nederland (Erkel en Yilgin 2010). Dit heeft nogal wat implicaties voor de manier waarop de we organisatie inrichten, letterlijk en figuurlijk.