Categorie archief: blog

Witnessing DharmaLife’s female entrepreneurs in action

In a two-day fieldtrip to Munger, Bihar, we visited six DharmaLife entrepreneurs (DLE’s). DLE’s are selected and trained by DharmaLife to become entrepreneurial changemakers in their society. Together with BVHA, SEWA Bharat and Restless Development awareness is created on menstrual hygiene. Women become aware of the necessity to take good care of themselves during menstruation and use hygienic products like sanitary pads. DLE’s sell the cause and the product through individual approach or ‘Tupperware-party’-like meetings, called Mahila meetings

Pinki Devi

Pinki

Sita

Sita

Suman

Suman

Seema

Seema

Meena

Meena

Punam

Punam

In rural Bihar, for a women working outside the house support of her family is important. Suman’s husband fully supports her and even convinces other men to do the same. He too believes in the cause of good menstrual hygiene ánd the empowerment of women. He is actively involved and it is showing.

Seema takes things up a notch. She has bought a small piece of land and built a shelter. She made this a dedicated place for women of her village and Meena’s village to meet. Seema and Meena work together. They assist each other in their meetings and with this learn and grow.

Because in rural Bihar money is always an issue, Seema uses a reverse approach in explaining why to use sanitary pads, even though it is more expensive than using your old sari:

“When becoming ill due to insufficient hygienic measures you need to attend to a doctor, several times. In the worst scenario you’ll need to go to hospital. What will this cost you? Then you need to buy medicine, what will this cost you? On a yearly basis, what does this cost compared to the costs of sanitary pads?” In short: ‘One rupee a day, keeps the doctor away.’

Overall we had a wonderful trip and were amazed what achievements have been made in such a short time. All women, trained only a month ago, have already created a dedicated customer group. Many thanks in this also go to Amit, Enterprise Leader of Munger. He has recruited the women, made them and their families feel comfortable with the idea and is coaching them with great dedication. Making periods normal!

Mahila meeting under the Aaamtree

Mahila meeting under the Aaamtree

Koffiekamer verbouwd

Er is al een wiskundeleraar aan tafel naast een dramalerares gesignaleerd, beiden keken verwilderd om zich heen.

Column van Gerwin van der Werf in Trouw, 12 november 2014

De koffiekamer is verbouwd, en niet zo’n beetje ook. Hij is twee keer zo groot geworden, je begrijpt niet hoe het kan. Tientallen bouwvakkers zijn er vier maanden mee bezig geweest. Een koffiekamer kan je het nu niet meer noemen, het lijkt meer op zo’n gestileerde koffietent op Schiphol waar hipsters met vederlichte laptopjes van hun frappuccino nippen. Alles is wit, grijs en rood, poepsjiek, de wanden zijn met bamboepanelen bekleed. Het plafond is zo hoog dat ieder formaat ego erin past. Centraal in de ruimte staat de aloude koffiemachine. Dit is het enige dat niet verbeterd is – de koffie is nog steeds vies.

Maar niet geklaagd, het is zo allemachtig mooi geworden dat heel veel leerlingen boos waren. Jaloers op onze bamboewandjes. Sommigen kwamen bij mij klagen. Waarom werd dat geld niet besteed aan computers, iPads, of een pooltafel? Het woord ‘verspilling’ viel. In zo’n geval hanteer ik altijd de tegenaanval. Ik zei dat ze niet zo zielig moesten doen, ik verdiende het volledig, dit paradijsje op aarde, want ik werkte op één enkele dag drie keer harder dan zij in een week. ‘Bovendien,’ sloot ik af, ‘moet ík hier nog dertig jaar doorbrengen.’ Zo, dat hakte er flink in. Sindsdien spreken deze leerlingen niet meer van ‘de lerarenkamer’ maar van ‘het pauperparadijs’.

De rector loopt overigens al weken te glimmen van trots, alsof hij de hele tent met zijn eigen handen gebouwd heeft, of nee, als de rijke oom die alles voor ons heeft betaald. Hij loopt ook onafgebroken rondjes door de ruimte om stoelen recht te zetten, kussens op te kloppen, en te kijken of het mooie hoge plafond nog nergens lekt. De eerste dagen wenkte iedereen hem om een bestelling door te geven – ‘ober, twee witte wijn en een mandje brood met olijven graag’. Omdat dit niet lang leuk bleef noemt men hem nu de ‘hoofdconciërge’, en als er iets kapot is, of als iemand geknoeid heeft met koffie, dan wordt hij er fluks bij geroepen.

Wat ook grappig is, en bijzonder verfrissend, is dat niemand meer weet waar hij moet zitten. De vaste tafelindeling is grondig door elkaar geschud. Er is al een wiskundeleraar aan tafel naast een dramalerares gesignaleerd, beiden keken verwilderd om zich heen. De grootste problemen manifesteren zich rond de nieuwe doorzitbank. De gymleraren dachten die wel even in beslag te nemen, maar een spijkerharde posse van docenten van de internationale school biedt dapper weerstand.

Er is één probleem waar zelfs de rector niets aan kan doen: die verrekte bel, die gaat gewoon nog steeds na een krap halfuurtje pauze, en dan moeten we weer naar onze muffe lokalen. Aldaar staren wij wezenloos naar het bladderende pleisterwerk en dromen van ons pauperparadijs.