Tagarchief: architectuur

éénmaal het nieuwe werken alstublieft

Vandaag staat in het FD een opiniestuk over Het Nieuwe Werken, ingezonden door twee architecten. Ook wel eens verhelderend om een kritische noot uit deze hoek te lezen. Fokkema en Atsma benoemen dat de discussie rond HNW steeds meer vanuit karikaturen wordt gevoerd. Ik ben het eens met de misverstanden die zij benoemen en de opmerking dat er niet één HNW bestaat. Het is ook geen kwestie van leuke stoeltjes en tafeltjes en ‘oh, wat zijn we hip’. Mooi om uit de mond van architecten te horen dat het gaat om werkprocessen en cultuur boven het vormgeven van een werkomgeving. FD 130611 HNW verwordt tot karikatuur

De werkomgeving staat in dienst van de doelstelling die je als organisatie hebt. Je zult als organisatie dus eerst helder moeten hebben waar je voor staat, wie je bent, wat je waarden en doelen zijn. Dit is mede bepalend voor de typen mensen waarmee je wilt samenwerken (en die met jou willen samenwerken) en de manier waarop je dit doet. Kun je het beste autonoom groeien in  een hiërarchische structuur of kies je voor netwerkverbanden? Hoe wil men met elkaar omgaan? Voeren mensen taken uit of wordt van hen ondernemerschap en verantwoordelijkheid verwacht? Wat betekent dit voor het leiderschap? Vragen waar niet een enkel antwoord op bestaat. De identiteit van je organisatie ligt hierin besloten. De mogelijkheden zijn legio en moeten passen bij die eerste essentiële (of misschien wel existentiële) vraag: ‘Waartoe zijt gij op aard?’.

Wil je als organisatie echt anders functioneren, dan ben je er niet met een nieuw interieur en een cursusje gedrag. Je moet het lef hebben kritisch naar jezelf, je organisatie en haar doelstelling te kijken. Zijn de keuzes die je maakt en beslissingen die je neemt in lijn met elkaar? Pas als je het totaal onder de loep neemt, kun je echt effectiever zijn.

 

het ‘nieuwe bouwen’

Het ‘Nieuwe Bouwen’ is de Nederlandse exponent van de internationale moderne beweging in de architectuur. De architecten van het Nieuwe Bouwen richtten zich op de wereld van de moderne techniek en nieuwe bouwmaterialen die efficiënte, functionele en hygiënische scholen, woningen en fabrieken mogelijk moesten maken. Een moderne maatschappij met moderne vormen was het doel.[1]

image

Bijna 100 jaar later zijn we weer op zoek naar de toegevoegde waarde in de gebouwde omgeving. Geen beleggingsobjecten meer. Gebieden, gebouwen en interieurs die de functie en ook de identiteit van gebruikers weerspiegelen. Form follows function. Of liever: Form follows value.

De menselijke maat moet terug. Dit vraagt een helder inzicht in voor wie we (her)ontwikkelen en waarom. En een integrale aanpak. Waar we 100 jaar geleden de kracht van de industrialisatie en efficiëntie ervoeren, gaan we nu terug naar de cyclus en effectiviteit.

Organisaties en zelfstandig professionals werken samen in netwerkverbanden. Deze verbanden wisselen op basis van het vraagstuk waaraan wordt gewerkt, welke expertises of kwaliteiten nodig zijn. Is het dan logisch een vast kantoor op een vaste plek te hebben waar je 100% eigenaar bent van iets wat je misschien 50% van de tijd gebruikt en vaak niet optimaal je activiteiten faciliteert?

Daarnaast kunnen we het ons niet meer permitteren te ontwikkelen en bouwen voor de afvalberg. In alle details van huisvesten, van de stoel tot het gebied, moeten we ons bewust zijn van de impact van het product. Door de principes van de Circulaire Economie toe te passen, kunnen we echt duurzaam ontwikkelen. En als we die huisvesting optimaliseren door niet te bezitten, maar te gebruiken, maken we echt een verschil.

Het ‘Nieuwe’ Bouwen anno 2013 gaat over de menselijk maat, gebruikswaarde en toegevoegde waarde.

http://www.hendrickdekeyser.nl